11 ژوئن 2025 - یک مطالعه ی جدید منتشر شده در مجله ی لنست نشان داد که بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری شریان محیطی علامت دار پس از استفاده از سماگلوتید توانستند مسافت بیشتری را پیاده روی کنند. درمان های محدودی به بیماران مبتلا به بیماری شریان محیطی اندام تحتانی کمک می کند تا توانایی عملکردی و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت خود را افزایش دهند. بنابراین، پروفسورMarc Bonaca، متخصص قلب و عروق و پزشکی عروقی و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه کلرادو و تیمش به بررسی تاثیر سماگلوتید بر علائم، کیفیت زندگی و پیامدهای درمان بر افراد مبتلا به بیماری عروق محیطی و دیابت نوع 2 پرداخته، و تاثیر این دارو را بر عملکرد این افراد از طریق بهبود توانایی پیاده روی آنها ارزیابی کردند.
در 20 کشور در سراسر آمریکای شمالی، آسیا و اروپا، 112 مرکز کارآزمایی بالینی سرپایی در مطالعهSTRIDE شرکت کردند. شرکت کنندگان حداقل ۱۸سال سن داشتند و مبتلا به بیماری شریان محیطی، دیابت نوع ۲، لنگش متناوب(مرحله فونتین IIa، قادر به پیاده روی بیش از ۲۰۰متر)و شاخص مچ پا-بازویی کمتر یا مساوی ۰·۹۰یا ۰·۷۰بودند.
با استفاده از یک سیستم پاسخ آنلاین تعاملی، شرکت کنندگان به صورت تصادفی (۱:۱) برای دریافت دارونما یا 0.1 میلی گرم سماگلوتید زیر جلدی یک بار در هفته به مدت ۵۲هفته انتخاب شدند. نسبت حداکثر مسافت راه رفتن در هفتهٔ ۵۲ام به مقدار اولیه، که با استفاده از تردمیل با بار ثابت در کل مجموعهٔ مطالعه تعیین شده بود، به عنوان شاخص اصلی در نظر گرفته شد.
پس از ارزیابی ۱۳۶۳نفر برای واجد شرایط بودن بین ۱اکتبر ۲۰۲۰و ۱۲ژوئیه ۲۰۲۴؛ ۷۹۲نفر از آنها به صورت تصادفی برای دریافت سماگلوتید (۳۹۶نفر) یا دارونما (۳۹۶نفر) انتخاب شدند. از بین شرکت کنندگان، ۵۹۷نفر (۷۵درصد) مرد و ۱۹۵نفر (۲۵درصد) زن بودند. میانگین سنی افراد۶۸.۰سال بود(IQRیا فاصله ی بین چارکی ۶۱.۰-۷۳.۰).
افراد در گروه سماگلوتید از نظر نسبت میانگین تخمینی به پایه در حداکثر مسافت پیاده روی در هفته ۵۲، عملکرد بهتری نسبت به گروه دارونما داشتند(۱.۲۱IQR] ۰.۹۵-۱.۵۵[ در مقابل ۱.۰۸ [۰.۸۶-۱.۳۶]؛ نسبت درمان تخمینی ۱.۱۳] بازه ی اطمینان 95 درصد:۱.۰۶-۱.۲۱[؛ p=۰.۰۰۰۴).
شایع ترین عارضه جانبی، یک عارضه جدی گوارشی بود: دو عارضه توسط دو نفر [۱درصد] در گروه سماگلوتید و پنج عارضه توسط سه نفر [۱درصد] در گروه دارونما گزارش شد. علاوه بر این، 6 عارضه جانبی جدی در 5 (1درصد) شرکت کننده در گروه سماگلوتید، و 9 عارضه جانبی جدی در 6 (2درصد) شرکت کننده در گروه دارونما گزارش شد که احتمالاً به درمان مرتبط بود. هیچ کس در نتیجه ی درمان فوت نکرد. در مجموع، مسافت پیاده روی با سماگلوتید در مقایسه با دارونما به طور قابل توجهی افزایش یافت.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/semaglutide-increases-walking-distance-in-diabetic-patients-with-peripheral-artery-disease-lancet-149722